Staram się, aby chłopaki na treningach byli zmęczeni, ale dobrze się bawili.

Sergey Korneev - Trener w szkole I Love Running.

Krótki profil:
Urodzony w Kamizyak, obwód astrachańskiWykształcenie
wyższe wychowanie fizyczne, ukończył Astrachański Państwowy Uniwersytet TechnicznyW
sporcie od 1996

rokuW


lekkoatletyce od 1996 roku


Mistrz



sportuSrebrny
medalista młodzieżowych mistrzostw RosjiMistrz
Południowego Okręgu FederalnegoZwycięzca
półmaratonu "Trud-Łużniki", 2010Zwycięzca
Grand Prix Trud-Łużniki, 2010Zwycięzca
i wielokrotny medalista
Igrzysk Uniwersyteckich5 lat doświadczenia trenerskiegoSpecjalizacja


w



szkole I Love Running



:



Półmaraton, maraton

Najlepsze wyniki osobiste:
42km - 2:23:
2021km - 1:06
:

3210km - 30

:


305km - 14


:



583000m - 8:49

Bieganiem zainteresowałem się na poważnie w 1992 roku, kiedy oglądałem olimpiadę w Barcelonie. Tamtejszy maraton odbył się jak zwykle ostatniego dnia; do dziś pamiętam, jak jeden z liderów rozwiązał sznurowadło przed metą. Ale najbardziej uderzyło mnie to, że ludzie tam biegli 42 kilometry. Wcześniej biegaliśmy w szkole na kilometr i byłem jedynym w klasie, któremu się to udało, ale to był taki dystans... Kiedy byłem w siódmej klasie, mój przyjaciel, który był dobrym biegaczem, został zaproszony do drużyny lekkoatletycznej i powiedział, że pójdzie tylko ze mną, więc w końcu dołączyłem do drużyny lekkoatletycznej.

Mieliśmy dużo szczęścia z trenerem. W naszym małym miasteczku był prosty nauczyciel, który dobrze biegał sprinty. Nie tylko kazał mi wykonywać ćwiczenia, ale także prowadził ciekawe wykłady, dużo mówił o bieganiu, fizjologii i anatomii. Nie mogę powiedzieć, że miałem wtedy jakieś szczególne talenty, różniłem się tylko uporem. Lubiłem biegać, więc biegałem. Moja rodzina miała dom i gospodarstwo, więc musiałam pomagać w pracy i nauce, a także trenować. Rodzice próbowali zabronić mi biegania, ale ja i tak chodziłem na treningi w tajemnicy. Kiedy poszedłem na studia w Astrachaniu, nie przyjęli mnie do miejscowej drużyny lekkoatletycznej. Ale zgłosiłem się do lokalnego konkursu, gdzie szukano obiecujących talentów. Jakimś cudem dostał się gość, który biegał z Jurijem Borzakowskim i był piąty na Mistrzostwach Rosji Juniorów.

Nikt wcześniej nie był w stanie go dogonić, a mnie udało się uciec o pół minuty w wyścigu na 3 kilometry. Wkrótce był duży wyścig w Astrachaniu, płacili dobre nagrody, więc byli tam zawodnicy na najwyższym poziomie. Juniorzy biegli na 10 kilometrów, a ja zająłem czwarte miejsce. Potem wziął mnie do siebie silny trener, zacząłem biegać z szybkimi chłopakami i zrobiłem duży postęp.

Nie wszystko szło gładko, raz zrezygnowałem na pół roku z powodu choroby, potem sam dochodziłem do formy, biegałem z kolegą po 15-20 kilometrów na przełaj. Pogoda w Astrachaniu jest trudna, połowa lata to martwy sezon, upał jest dziki, wczesnym rankiem temperatura nie przekracza 40 stopni. Do dziś pamiętam to uczucie, gdy biegnąc wieczorem po rozgrzanym asfalcie, a potem skręcając w polną drogę wzdłuż pól ryżowych, dostajesz dreszczy i zaczynasz nabierać tempa. Taki trening ma wielką zaletę - stajesz się odporny na upał. W zimie temperatura jest minusowa, ale nie za niska, jest bardzo zimno, a od morza napływa wilgotne powietrze. A w lutym wieje też wiatr z Kazachstanu, który zdmuchuje wszelkie czapki z głów. Jeśli biegniesz w jedną stronę, odmrozisz sobie jedno ucho, a jeśli zawrócisz, odmrozisz sobie drugie. Dzięki temu osiągnęłam taką formę, że w zawodach ogólnorosyjskich zajęłam drugie miejsce w klasyfikacji generalnej i pierwsze w kategorii juniorów. Po tym wydarzeniu zostałem uznany za poważnego sportowca. Tej jesieni przebiegłem dobrych dziewięć wyścigów.

Po studiach poszedłem na uniwersytet, aby studiować inżynierię. Nie było jednak łatwo pogodzić biegania ze studiami, a ja musiałem być nieobecny na treningach i zawodach, więc musiałem zrezygnować na drugim roku i pojechać na obóz treningowy. Tam dobrze trenowałem, pojechałem do Rotterdamu na maraton, wypełniłem normę kandydata na mistrza sportu i w ciągu 6 tygodni zająłem drugie miejsce w mistrzostwach i mistrzostwach Rosji wśród młodzieży. Spełniało to wymagania do uzyskania tytułu magistra sportu. Natychmiast podpisałem kontrakt ze Szkołą Mistrzostwa Sportowego i zacząłem zarabiać na życie bieganiem, zostając zawodowym maratończykiem. Ludzie z wydziału wychowania fizycznego nie pozwolili mi odejść z instytutu, więc przeniosłem się do nich i dostałem wyższe wykształcenie. Skończyłem studia w wieku 26 lat, wstąpiłem na rok do wojska, a potem jeszcze przez dwa lata biegałem.

Moim najbardziej pamiętnym startem był maraton w Tajlandii w lipcu 2005 roku. Poza sezonem zaproponowano mi starty w pośredniaku, zgodziłem się i do dziś z dreszczem wspominam to wydarzenie. Rzecz w tym, że oferta przyszła na dwa tygodnie przed startem. Ruszyliśmy w nocy w dzikiej wilgoci, w upale. W połowie dystansu przed punktem gastronomicznym wyjechał samochód i nie zdążyłem się napić zanim go objechaliśmy. Na 37 kilometrze zaczęło się robić jasno i pożegnałem się z życiem. To była ta rzadka okazja, kiedy "złapałem ścianę". I zdałem sobie sprawę, że maraton nie lubi gratisów. Próbowałem pić, nawadniać się, używać lodu, myślałem, że nie dam rady. Dobrze, że finiszowaliśmy pod górką, więc meta okazała się piękna.

Ogólnie rzecz biorąc, na zawodach zdarza się wiele niespodzianek. Na przykład w Smoleńsku klimat jest łagodny, ale na tradycyjnym wyścigu ciągle ktoś choruje. Kiedyś niezbyt dobrze przygotowany facet wpadł w silną grupę, przeholował i dostał niedotlenienia mózgu. Zaczął mieć halucynacje, nazywał siebie bogiem, jadł trawę i ziemię, twierdząc, że dzięki temu czuje się lepiej. Innym razem, w podobnej sytuacji, sportowiec rzucił butami, rozerwał maskę tlenową i próbował rozbić karetkę.

Nigdy nie chciałem przeprowadzać się do Moskwy, a jeśli już, to do Petersburga. Ale mój najlepszy przyjaciel namówił mnie na przeprowadzkę do stolicy, a w 2010 roku przyjechałem, żeby pozwiedzać, wygrałem półmaraton i zostałem. Planowałam zostać na 3-4 lata, ale dostałam ciekawą pracę, wyszłam za mąż i zostałam tutaj. Na początku nie było łatwo z tą pracą. Sportowcy w tamtych czasach byli poszukiwani głównie w klubach fitness, ale tam klienci potrzebują nabrać masy, a moja specjalizacja zakłada raczej odwrotny proces. A w tamtych latach uważano, że bieganie i fitness są nie do pogodzenia. Jeździłem po całej Moskwie, ale nigdzie nie mogłem znaleźć pracy. W końcu spotkałem faceta, byłego sprintera, na jednej z siłowni. Nie przyjął mnie do pracy, ale wysłał do klubu biegowego Nike, gdzie zacząłem trenować amatorów. Po pewnym czasie miałem 70-80 osób, które przychodziły na treningi ze mną.

Towłaśnie tam poznałem obecnego dyrektora moskiewskiego maratonu, Dmitrija Tarasowa. Jego agencja zaczęła organizować wyścigi, a ja zacząłem z nim współpracować. Nauczyłem się, jak przygotować imprezy biegowe na dużą skalę, określić ilość sprzętu, jedzenia, wody, sędziów, wolontariuszy, zmierzyć trasę i tak dalej. Rok później pracowałem już jako konsultant, a teraz ani jeden start w serii maratonów moskiewskich nie odbywa się bez mojego udziału. Bardzo lubię tę pracę, czerpię z niej przyjemność i jestem dumny, kiedy widzę jej efekt. Jeśli spotkasz wiele znajomych twarzy, z których wiele to także Twoi uczniowie, to dobry powód do rozwoju. Wielką zaletą naszej serii jest to, że element rywalizacji nie jest głównym priorytetem. Zaczęliśmy robić show, w którym ludzie mają frajdę nie tylko z wyniku, ale i z pokonywania dystansu. Dlatego liczba uczestników w porównaniu z wyścigami z poprzednich lat, które miały jeszcze radzieckiego ducha, wzrosła bardzo szybko.

Z I Love Running przyjaźnię się już od dłuższego czasu. Przed pierwszym maratonem moskiewskim prowadziłem wykład na temat biegania, a Maxim Zhurilo, szef i założyciel szkoły, był tam obecny i od razu zaproponował, żebyśmy zaczęli współpracować. Dyrektor maratonu nie dał mi wtedy spokoju, uznając, że nie dam rady robić dwóch rzeczy naraz. Ale ponieważ od dziecka byłam uparta i pracowita, z czasem udało mi się zmienić jego zdanie i teraz pracuję na obu etatach i udaje mi się robić wszystko. Lubię pracę w szkole nie tylko ze względu na proces szkolenia. W naszym kraju wszystko pochodzi z centrum. W stolicy było modnie pić, a tu cały kraj wychodzi, narkotyki zaczęły się tutaj, rozprzestrzeniają się wszędzie. Zaczęliśmy od Moskwy, a następnie rozprzestrzenialiśmy się po regionach, aby bieganie i zdrowy styl życia stawały się coraz bardziej popularne w całym kraju.

Muszę trenować głównie amatorów. Wymagają one specjalnego podejścia, nie tylko szkoleniowego, ale również psychologicznego. Muszę bardzo ostrożnie dozować obciążenie pracą. Jeśli dasz im za mało, nie są zainteresowane, jeśli za dużo - jest ciężko. Dlatego staram się, aby chłopaki byli zmęczeni na treningu, ale dobrze się bawili. Mam wystarczająco twardy, ale charyzmatyczny styl pracy, w którym z reguły studenci pozostają zadowoleni. A wielu z nich dziękuje mi później za to, że w trudnym momencie popchnąłem ich do działania i pomogłem osiągnąć efekty.

Nazywali mnie "Mistrzem", kiedy pracowałem jako administrator w restauracji. Ja sam jestem zdyscyplinowany i wymagałem większej dyscypliny od moich pracowników. W pewnym momencie przyszła do nas do pracy duża grupa pracowników, którzy byli skrajnie rozwiązli. Musiałam besztać, budować i podejmować inne poważne środki wychowawcze. Za to, że starałem się mieć wszystko pod kontrolą, pilnować wszystkiego w restauracji, dostałem przydomek 'Gospodarz', a potem przydomek zamienił się w biegacza.

Rozmawiał Nikołaj BogomołowZdjęcie wykonane przez
Aleksandrę
Przybysz